Page 9 sur 16

Koca mektebin içinde kendimi yapayalnız, arkadaşsız, hamisiz

zannediyordum, anneme fikrimi, her çocuk gibi birisiyle and

içmek(-mek,isim fiil )istediğimi(-diğ, sıfat fiil)söyledim. Andı

tarif ettim. Razı olmadı. "Öyle münasebetsizlikler istemem. Sakın

yapma(-ma, isim fiil)ha..." diye tembih etti.

����

Lakin ben dinlemedim. Aklıma and içmeyi(-me, isim fiil)koymuştum.

Fakat kiminle? Bir tesadüf, beklenilmeyen() bir kaza bana kan

kardeşimi kazandırdı. Cuma günleri bizim evin bahçesine ,bütün

komşu çocukları toplanırlardı. Akşama kadar beraber oynardık.

Arkamızdaki evlerin sahibi Hacı Budak'ların benim kadar bir

çocukları vardı ki, en çok adı hoşuma giderdi: Mıstık... Bu

kelimeyi söylerken sanki mütelezzizlezzet duyan(-an, sıfat fiil),

tat alan(-an, sıfat fiil) olur(-ür, sıfat fiil), hep

tekrarlardım. O kadar ahenkli, taninlitınlamalı idi. Kızlar, bu

güzel isme uydurulmuş kafiyeleri, Mıstık'ı bahçede, sokakta

görünce(-ünce,zarf fiil )bir ağızdan söylerler; hala hatırımda: