पृष्ठ 156 / 525

Eenige manschappen werden aan land gezonden, om het vriendelijk

opperhoofd Guacanagari de ramp mede te deelen. Het dorp waar hij

woonde, lag omstreeks een mijl van de plaats af, waar men

schipbreuk geleden had. Deze man had zooveel medelijden, dat hij

over hun ongeluk tranen stortte. Hij zond al zijn volk en elke

kano, klein en groot, die men krijgen kon, om het schip te helpen

lossen. De cacique (zie bl. 54) en zijn broeder werkten vlijtig

mee, zoowel op zee als aan land. Hun hulp was zoo uitstekend, dat

bijna alles, wat op het schip was, gered werd; en noch het hoofd

noch zijn volk eischte iets tot belooning voor al die moeite.

Integendeel, het opperhoofd noodigde allen uit, om in zijn

woonplaats voeding en dak te komen vinden. Vele kano's kwamen

heel ver weg met een groote menigte inboorlingen en

ondergeschikte hoofden. Een treffend tooneel van broederlijke

liefde deed zich voor.