पृष्ठ 238 / 887

Havelaar hield hier een oogenblik op. Om eenigszins den indruk te

begrypen dien zyn taal maakte, had men hem moeten hooren en zien.

Toen hy sprak van zyn kind, was er in zyn stem iets zachts, iets

onbeschryfelyk roerends, dat uitlokte tot de vraag: "waar is de

kleine? Reeds nu wil ik 't kind kussen, dat zyn vader zoo spreken

doet!" Maar toen hy kort daarna, schynbaar met weinig

geleidelykheid, overging tot de vragen waarom Lebak arm was, en

waarom er zooveel bewoners van die streken verhuisden naar

elders, klonk er in zyn toon iets dat denken deed aan 't geluid

dat een boor maakt, als ze met kracht wordt geschroefd in hard

hout. Toch sprak hy niet luid, noch drukte hy byzonder op enkele

woorden, en zelfs was er iets eentonigs in zyn stem, maar hetzy

studie of natuur, juist deze eentonigheid maakte den indruk zyner

woorden sterker op gemoederen die zoo byzonder ontvankelyk waren

voor zulke taal.