पृष्ठ 539 / 887

Myn vertrouwen op medegevoel met de Javanen gaat echter niet zoo

ver, dat ik by de beschryving hoe men den laatsten buffel rooft

uit den kendang[138] by-dag, zonder schroom, onder bescherming

van 't nederlandsch gezag ... als ik 't weggevoerd rund laat

volgen door den eigenaar en zyn schreiende kinderen ... als ik

hem laat neerzitten op den trap van 't huis des roovers,

sprakeloos en wezenloos en verzonken in smart ... als ik hem van

daar laat wegjagen met hoon en smaad, met bedreiging van

rottingslag en blokgevangenis ... zie, ik eisch niet--noch

verwacht, o Nederlanders!--dat ge daardoor zult aangegrepen zyn

in gelyke maat als wanneer ik u het lot schetste van een boer

wien men zyn koe ontnam. Ik vraag geen traan by de tranen die er

vloeien op zoo donkere gezichten, noch edelen toorn als ik zal

spreken van de vertwyfeling der beroofden.