पृष्ठ 611 / 887

Ik heb 't slot der geschiedenis van Saidjah korter gemaakt, dan

ik had kunnen doen wanneer ik lust gevoeld had in 't schetsen van

iets akeligs. De lezer zal opgemerkt hebben hoe ik verwylde by de

beschryving van het wachten onder den ketapan, als schrikte ik

terug voor de treurige ontknooping, en hoe ik over deze ben

heengegleden met afkeer. En toch was dit myn voornemen niet, toen

ik begon over Saidjah te spreken. Want aanvankelyk vreesde ik,

sterker kleuren noodig te hebben om den lezer te treffen by 't

beschryven van zoo vreemde toestanden. Gaande-weg echter gevoelde

ik dat het een beleediging voor myn publiek wezen zou, te

gelooven dat ik meer bloed had moeten brengen in myn

schildery.[148]

Toch had ik dit kunnen doen, want ik heb stukken voor my liggen

... doch neen: liever een bekentenis.