पृष्ठ 2 / 16

O, her akşam sürülerle mandaların, ineklerin geçtiği(-tiğ, sıfat

fiil)tozlu, taşsız yollar; yosunlu, siyah kiremitli çatılar;

yıkılacakmış(-acak,sıfat fiil )gibi duran(-an, sıfat fiil)büyük

duvarlar, küçük, ahşap köprüler, nihayetsiz tarlalar, alçak

çitler hep bu duman içinde erir.

Yalnız evimizle mektebi gözümün önüne getirebilirim.

����

Büyük bir bahçe... Ortasında köşk tarzında yapılmış(-mış,sıfat

fiil) bembeyaz bir ev... Sağ köşesinde her vakit oturduğumuz

beyaz perdeli oda... Sabahları annem beni bir bebek gibi

pencerenin kenarına oturtur, dersimi tekrar ettirir, sütümü

içirirdi. Bu pencereden görünen(-en, sıfat fiil)avlunun öbür

tarafındaki büyük toprak rengindeki binanın camsız, kapaksız tek

bir penceresi vardı. Bu siyah delik beni çok korkuturdu.

Yemeklerimizi pişiren(-en, sıfat fiil), çamaşırlarımızı

yıkayan(-an, sıfat fiil), tahtalarımızı silen(-en, sıfat fiil),

babamın atına yem veren(-en, sıfat fiil), av köpeklerine

bakan(-an, sıfat fiil )hizmetçimiz Abil Ana'nın her gece

anlattığı korkunç, bitmez(-mez, sıfat fiil)hikayelerdeki ayıyı,

bu karanlık pencerede görür gibi olurdum.