पृष्ठ 3 / 9

Allah'a çok şükrediyordu. Çünkü artık bacaklarından mıhlı

değildi. Abdest alabiliyor, tam kıblenin karşısına geçiyor,

unutmadığı ayetlerle namaz kılıyor, dua edebiliyordu. Bütün ümidi

memleketine, Edremit'e kavuşmaktı. Otuz sene içinde hiçbir an

ümidini kesmedi. "Öldükten sonra dirileceğime nasıl inanıyorsam,

elli yıl esirlikten sonra da memleketime kavuşacağıma öyle

inanırım!" derdi. En şanlı, en meşhur Türk gemicilerindendi. Daha

yirmi yaşındayken Tarık Boğazı'nı geçmiş, poyraza doğru

haftalarca, aylarca, kenar, kıyı görmeden gitmiş, rast geldiği

ücra adalardan cizyeler almış, irili ufaklı donanmaları tek

başına hafif gemisiyle berbat etmişti. O vakitler Türkeli'nde

namı dillere destandı. Padişah bile kendisini saraya çağırtmış,

maceralarını dinlemişti. Çünkü Hızır Aleyhisselam'ın gittiği

diyarları dolaşmıştı. Öyle denizlere gitmişti ki, üzerinde

dağlardan, adalardan büyük buz parçaları yüzüyordu. Oraları

tamamıyla başka bir cihandı. Altı ay gündüz, altı ay gece olurdu!