पृष्ठ 5 / 8

Araba, katilin dokuz insanı baltayla kestiği yerde durdu. Burası

bir şose kenarıydı. Küçük kapının kilidini açtılar. Önde elleri

bağlı Çingene, arkadan sakallı jandarma indi. Müddeiumumisavcı,

komiser, hakim filan hepsi daha evvel gelmişlerdi. Arabalar bir

katar gibi birbiri arkasına dizilmiş, yol boyunda duruyordu.

Ortalık tamamıyla ağarmış, çobanyıldızı sönmüştü. Komiserle gelen

jandarmalar, bir iskemleye binmişler, gülüşerek darağacının ipini

sabunluyorlardı. Çingene, bu manzarayı görür görmez, gölgesinden

ürkmüş bir Arap atı gibi şahlandı: - Ay, beni asacak mısınız?

diye haykırdı. Kimse cevap vermedi. Herkes önüne bakıyordu.

Komiser, elindeki yaftayı katilin boynuna geçirmek için ilerledi.

Namus uğrunda şehit olacak bu biçareye karşı herkesin kalbinde

sanki gizli bir muhabbet, gizli bir hürmet vardı! Hele beyaz

sakallı hakimin gözlerinden şıpır şıpır yaşlar damlıyordu. O,

kırk senelik memuriyeti esnasında bu verdiği hüküm kadar ağır

hiçbir vicdan azabı duymamıştı.