पृष्ठ 484 / 887

Doch niet ieder kon vluchten. De man wiens lyk 's morgens de

rivier afdreef, nadat hy den vorigen avend, in 't geheim,

schoorvoetend, angstig, verzocht had om gehoor by den

adsistent-resident ... hy had geen behoefte meer aan vlucht.[127]

Misschien ware het als menschlievendheid te achten, hem door

oogenblikkelyken dood te onttrekken aan nog eenigen tyd levens.

Hem bleef de mishandeling gespaard die hem wachtte by terugkeer

in zyn dorp, en de rottingslagen die de straffe zyn voor al wie

een oogenblik meenen kon geen beest te wezen, geen onbezield stuk

hout of steen. De straffe van wie in een aanval van dwaasheid

geloofd had dat er Recht in 't land was, en dat de

adsistent-resident den wil had, en de macht, om dat Recht te

handhaven ...