पृष्ठ 11 / 16

Bunu en güzel ben yapardım.

Kendi atımı yapıyordum. Mıstık'la diğer çocuklar sıralarını

bekliyorlardı. Nasıl oldu, farkına varmadım, söğüdün kabuğu

birden yarıldı. Arasından kayan(-an, sıfat fiil)çakı sol elimin

şehadet parmağını kesti. Sulu, kırmızı bir kan akmaya(-ma,isim

fiil) başladı. O saatte aklıma bir şey geldi: And içmek(-mek,

isim fiil)... Parmağımın acısını unuttum, Mıstık'a: - Haydi,

dedim, hazır elim kesildi. Kan kardeşi olalım. Sen de kes...

Tereddüt etti. Siyah gözlerini yere dikerek(-erek, zarf fiil),

büyük, yuvarlak başını salladı: - Olur mu ya... And için kol

kesmek(-mek, isim fiil)lazım... - Canım ne zararı var? diye ısrar

ettim, kan değil mi? Hepsi bir. Ha koldan, ha parmaktan... Haydi,

haydi!...

Razı oldu. Elimden aldığı çakıyla kolunu, hatta biraz derince

kesti. Kanı o kadar koyuydu ki, akmıyor, bir damla halinde

kabarıyor, büyüyordu. Parmağımın kanıyla karıştırdık. Evvela ben

emdim. Bu, tuzlu, sıcak bir şeydi. Sonra o da benim parmağımı

emdi.