पृष्ठ 5 / 20

... Arife sabahı, herkes uyurken, o, her vakitki gibi yine

uyanıktı! Mescit odasının önündeki taş yalakta, iki büklüm,

abdestini tazeliyordu. Giden gece, daha gölgeden eteklerini

toplayamamıştı. Bahçeye çıkan kapı kemerinde asılı kandil, sönük

ziyasıyla, duvarları titretiyordu. - Hey, çavuşbaşı... Hey!...

...... Elinden ibriği bıraktı. Kulak kabarttı. Bu, kuledeki

nöbetçinin sesi idi. Kolları sıvalı, ayakları çıplak, başında

takke, hemen yukarı koştu. Merdivende çavuşa rastgeldi. Onu itti.

Yürüdü. Nöbetçinin yanına atıldı: - Ne var? - Kaleden düşman

çıkıyor. ...... Erguvani bir esmerlik içinde siyah bir kaya gibi

duran Zigetvar'a baktı. Bu kayadan yine koyu, uzun bir karartı

süzülüyor, palangaya doğru akıyordu. - Bize geliyorlar!.. Dedi.

Çavuşa döndü: - Haydi, gazileri uyandır. Kurban bayramını

bugünden yapacağız. Koş. Bana da çabuk topçuyu gönder. .....

Çavuş, bir eliyle bakır tolgasını tutarak, koştu. Merdivene

daldı.