पृष्ठ 1 / 23

Büyük kubbeli serin Divan, bugün daha sakin, daha gölgeliydi.

Pencerelerden süzülen mavi, mor, sincabi bahar ışıkları,

çinilerinin yeşil derinliklerinde birikiyor, koyulaşıyordu.

Yüksek ipek şiltelere diz çökmüş yorgun vezirler, önlerindeki

halının renkli nakışlarına bakıyorlar, uzun beyaz sakalını zayıf

eliyle tutan ihtiyar sadrazamın sönük gözleri, gayet uzak, gayet

karanlık şeyler düşünüyor gibi, mevcud olmayan noktalara

dalıyordu. - Cesur bir adam lazım; paşalar... dedi. Biz onun

sırmalara, altınlara, elmaslara garkederek gönderdiği elçisine,

padişahımızın elini öptürmedik; ancak diz öpmesine müsaade ettik.

Şüphesiz o da mukabele etmeye kalkacak. - Şüphesiz. - Hiç

şüphesiz. - Mutlaka... Kubbealtı vezirlerinin tamamıyla kendi

fikrinde olduğunu anlayan sadrazam, düşündüğünü daha açık

söyledi: - O halde bizden elçi gidecek adamın çok cesur olması

lazım! Öyle bir adam ki, ölümden korkmasın. Devletin şanına

dokunacak hareketlere karşı koysun.