Pagina 240 di 525

De ridderlijke Alonzo de Ojeda bood vrijwillig aan met 40 man het

heele eiland te gaan onderzoeken. Deze kleine troep drong diep in

het land door. Over breede stroomen en door bijna ondoordringbare

bosschen leidde hun pad. Men loste schoten, blies zoo hard men

kon op de trompet, maar Ojeda moest zonder tijding van de

verlorenen terugkeeren. Vele dagen waren sedert hun verdwijnen

verloopen, en hoop, om ze terug te vinden, was er niet meer. Met

een bedrukt hart lichtte Columbus zijn ankers, toen hij op

eenmaal een flauwen kreet uit een dicht bosch hoorde, en kort

daarna verschenen de mannen aan het strand. Hun gescheurde

kleeding en hun ontstelde gelaatstrekken lieten maar al te

duidelijk zien, wat zij geleden hadden. Zij waren in de

kreupelbosschen van een dicht woud verdwaald geraakt, een woud

zoo verbazend dicht, dat men er haast niet in zien kon. Met de

grootste moeite hadden zij zich door het verwarde net van riet,

wijnstokken en dorens een pad gebaand.