Pagina 203 di 887

Havelaar integendeel, toen hy met opgeheven vinger de eeden

nasprak, had iets in gelaat, stem en houding, alsof hy zeggen

wilde: "dat spreekt vanzelf, ook zonder God Almachtig, zou ik dat

doen" en wie menschkunde bezat, zou meer vertrouwd hebben op zyn

ongedwongenheid en schynbare onverschilligheid, dan op de

ambtelyke deftigheid van den resident.

Is 't niet inderdaad bespottelyk, te meenen dat de man die

geroepen is recht te spreken, de man aan wien het wel of wee van

duizenden is in handen gegeven, zich zou gebonden achten door een

paar uitgesproken klanken, wanneer hy niet, ook zonder die

klanken, zich daartoe gedrongen voelt door zyn eigen hart?

Wy gelooven van Havelaar, dat hy de armen en onderdrukten, waar

hy die mocht aantreffen, zou beschermd hebben, al had hy by "God

Almachtig" het tegendeel beloofd.