Pagina 384 di 887

En zoo stond ik dus daar te Padang, nauw drie-en-twintig jaren

oud, en staarde de toekomst aan, die my eerloosheid brengen zou!

Men raadde my aan, me te beroepen op myn jonge jaren--ik was nog

onmondig toen de voorgegeven vergrypen hadden plaats gehad--maar

dit wilde ik niet. Ik had immers reeds te veel gedacht en

geleden, en ... ik durf zeggen: te veel reeds gewerkt, dan dat ik

me verschuilen zou achter myn jeugd. Ge ziet uit het zoo-even

aangehaald slot van dien brief, dat ik niet wilde behandeld zyn

als een kind, ik die te Natal tegenover den generaal myn plicht

had gedaan als een man. En tevens kunt ge uit dien brief zien hoe

ongegrond de beschuldiging was, die men tegen my inbracht.

Waarlyk, wie schuldig is aan lage vergrypen, schryft anders!