Pagina 537 di 887

tracht zich te houden aan den half ontwortelden boomstam die met

zyn kruin naar de diepte wyst--een grasspriet!--ze mist het

steunpunt dat ze zoekt: de boom slingert terug--de grasspriet

wykt onder haren tred--ach, de tobster valt in de diepte met haar

vracht. Dan is zy een oogenblik stil, wel een sekonde ... dat

lang is in het leven van een mier. Zou ze verdoofd wezen van pyn

door haar val? Of geeft ze toe in wat droefheid dat zooveel

inspanning ydel was? Maar ze verliest den moed niet. Weder grypt

ze haren last, en weder sleept zy dien naar-boven, om straks

nogeens, en nogeens, neertevallen in de diepte.