Pagina 329 di 525

Toen men nog westelijker zeilde, scheen het land vruchtbaarder en

volkrijker te worden. Aan het strand stond het vol mannen,

vrouwen en kinderen, die met verwondering naar de vloot keken,

welke langzaam op een afstand van een mijl voortdreef. Eindelijk

bleef zij in een andere groote baai liggen, waar omheen men

schoone natuurtafereelen zag. Het was de baai, die nu St. Jago

heet. Hier bracht de vloot den geheelen nacht door. De

inboorlingen schenen alle vrees voor de vreemdelingen te hebben

afgelegd, kwamen in grooten getale met hun kano's naar de

schepen, en boden den Spanjaarden de grootste gastvrijheid aan.