Pagina 227 di 887

Ieder verwachtte hierop een toespraak als die welke de resident

op den vorigen dag had gehouden, en het is niet geheel-en-al

zeker dat Havelaar zelf van voornemen was iets anders te zeggen,

doch men moest hem by zulke gelegenheden gehoord en gezien hebben

om zich voortestellen hoe hy, by toespraken als deze, zich opwond

en door zyn eigenaardige wyze van spreken aan de bekendste zaken

een nieuwe kleur meedeelde, hoe zich dan zyn houding oprichtte,

hoe zyn blik vuur schoot, hoe zyn stem van 't vleiend zachte in

't vlymend scherpe overging, hoe de beelden van zyn lippen

vloeiden als strooide hy iets kostbaars om zich heen dat toch hem

niets kostte, en hoe, als hy ophield, ieder hem aanstaarde met

open mond als om te vragen: "myn God, wie zyt ge?"