23ページ中19ページ

İnce dev, ejderha resimleri nakşolunmuş sivri kubbeyi, yaldızlı

kemerleri çınlatan gür sadasıyla: - Nâmesini verdiğim büyük

padişahım, Oğuz Kara Han neslindendir! diye haykırdı, dünya

yaratıldığından beri onun ecdadından kimse kul olmamıştır. Hepsi

padişah, hepsi hakandır. Ecdâdı hilkatten itibaren hükümdar

olan bir padişahın elçisi, hiçbir ecnebî padişah karşısında

dîvan durmaz. Çünkü kendi padişahı kadar dünyada asil bir

padişah yoktur. Çünkü... Muhsin Çelebi, kaba Türkçe nutkunu

bağırdıkça, farisi bilmeyen Şah kızarıyor, sararıyor, morarıyor,

elinde heyecandan açamadığı name, tir tir titriyordu. Tahtının

arkasındaki cellatlar kılıçlarını çekmişlerdi. Muhsin Çelebi

bağırdı, çağırdı. Mukarripler, vezirler, cellatlar, muharipler

hükümdarlarının sabrına, tahmmülüne şaşıyorlardı. Hatta

içlerinden birkaçı mırıldanmaya başladı. Muhsin Çelebi, sözünü

bitirince müsaade filan istemedi, kalktı. Kapıya doğru yürüdü.

Şah İsmail donmuş, taş kesilmişti.