9ページ中6ページ

- Bizimkiler! Bizimkiler! Diye bağırarak uyandı. Doğruldu.

Üstündeki kertenkeleler kaçıştılar. Limana baktı. Hakikaten

kalenin karşısına bir donanama gelmişti. Kadırgaların,

yelkenlerin, küreklerin biçimine dikkat etti. Sarardı. Gözlerini

açtı. Kalbi hızla çarpmaya başladı. Ellerini göğsüne koydu.

Bunlar Türk gemileriydi. Kenara yanaşıyorlardı. Gözlerine

inanamadı. "Acaba rüyam devam mı ediyor?" şüphesine düştü. Fakat

uyanıkken rüya görülür müydü? Kanaat getirmek için elini ısırdı.

Yerden sivri bir taş parçası aldı. Alnına vurdu. Evet, işte

hissediyordu. Uyanıktı. Gördüğü rüya değildi. O uyurken, donanma

burnun arkasından birdenbire zuhur etmiş olacaktı. Sevinçten,

hayretten dizlerinin bağı çözüldü. Hemen çöktü. Karaya çıkan

bölükler, ellerinde al bayrak, kalenin etrafına doğru

ilerliyorlardı. Kırk senelik bir beklemenin son azmiyle davrandı.

Birden kemikleri çatırdadı. Badem ağaçlarının çiçekli

gölgeleriyle örtülen yoldan yürüdü. Kenara doğru koştu. Koştu.

Koştu.