16페이지 중 12페이지

Bilmiyorum aradan ne kadar zaman geçti. Belki altı ay... Belki

bir yıl... Mıstık'la kan kardeşi olduğumuzu() adeta unutmuştum.

Yine beraber oynuyor, mektepten eve beraber dönüyorduk. Bir gün

hava pek sıcaktı. Büyük Hoca, bizi yarım azad etti.. Tıpkı

Perşembe günü gibi... Mıstık'la sokağın tozları içinde yavaş

yavaş yürüyorduk. Ben fesimin altına mendilimi koymuştum...

Terimi silemediğim() için yüzüm sırılsıklam idi. Büyük, geniş bir

yoldan geçiyorduk. Kenarda yıkılmış(-mış, sıfat fiil)bir duvarın

temelleri vardı. Birdenbire karşıdan iri, kara bir köpek çıktı.

Koşarak(-arak, zarf fiil)geliyordu. Arkasından birkaç adam kalın

sopalarla kovalıyorlardı. Bize, "Kaçınız, kaçınız, ısıracak!.."

diye bağırdılar. Korktuk, şaşırdık. Öyle kaldık. Evvela ben biraz

kendimi toplayarak(-arak, zarf fiil), "Aman, kaçalım..." dedim.

Gözleri ateş gibi parlayan(-an, sıfat fiil)köpek bize yetişmişti.

O vakit Mıstık, "Sen arkama saklan!..." diye haykırdı, önüme

geçti. Köpek onun üzerine hücum etti.