23페이지 중 6페이지

İşte Divan'da bu kurnaz, bu zalim, gaddar türediye gönderilecek

münasip bir elçi bulunamıyordu; çünkü kendini Osmanlı hakanıyla

bir tutan, hatta bütün şarkta cihangirlik kuran bu serseri,

karşısında devleti temsil edecek adama karşı şüphesiz birçok

münasebetsizlikler edecek; münasebetsizliklerine mükabele edeni

ihtimal kazığa vuracak, derisini yüzecek, akla gelmedik kaba bir

vahşetle öldürecekti. Sadrazamın sağındaki, deminden beri, bir

mezar taşı gibi hareketsiz duran, kırmızı tuğlu kavuk yerinden

oynadı. Yavaş yavaş sola döndü: - Ben tam bu elçiliğe münasip bir

adam biliyorum, dedi. Babası benim yoldaşımdı, ama devlet

memuriyeti kabul etmez. - Kim? - Muhsin Çelebi. Sadrazam bu adamı

tanımıyordu. Sordu: - Burada mı oturuyor? - Evet - Ne iş yapıyor?

- Biraz zengindir. Vaktini okumakla geçirir. Tanımazsınız

efendim. Hiç büyüklerle ülfet etmez. İkbâl istemez. - Neye?

- Bilmem ama, belki "zevâli var" diye. - Tuhaf... - Fakat

çok cesurdur. Doğrudan ayrılmaz. Ölümden çekinmez.