14페이지 중 5페이지

Hoca Efendi titreyerek divan duruyor gibi kollarını önüne

kavuşturarak yürüdü. Hakim Efendi ile kaymakamın arkasından

bahçeye çıktı. Dışarda ne konuştuklarını bilmiyorduk. Ama falaka

ertesi gün yerinde yoktu. "Falaka yasak olmuş..." diyorlardı.

Sözde kaymakam bey yasak etmiş!.. Dayak korkusu kalkınca, biz,

kırk çocuk, öyle azdık, öyle kudurduk ki... Ne yaptığımızı

bilmiyor, artık hocayı hiç dinlemiyor, yüzüne leblebi atıyor,

minderine iğne koyuyor, pabuçlarını saklayıp onu saatlerce

arattırıyor, yalvartıyorduk. Dayaksız bizi okutamayacağını

anlayan Hoca Efendi, nihayet yine bir gün falakayı çıkardı. Ama

başucuna asmadı, oturduğu minderin arkasına sakladı. Ama şimdi

kim kabahat işlerse eskisinden fena dövüyordu.

����