8페이지 중 2페이지

Penceresiz arabanın içi tıpkı bir kutu gibiydi. Köşesinde küçük

bir fener, sarı, ziyasıyla cidarlardaki gölgeleri titretiyordu.

Mahkum susmuyordu.

Tüfeğini yanına dayayan sakallı jandarma, tabakasından bir cigara

sarıyordu. Güldü: - Yarım saat sonra ısınırsın! diye başını

salladı. Konuşmaya başladılar. Bozuk kaldırımların sarsıntısı ha

bire sözlerini kesiyor, ikiye bölüyordu: - Hamama mı gidiyoruz? -

Hamama ama senin bildiğin hamam değil... - Nasıl?.. - Sabunu var,

suyu yok... - Benim abdestim var be ağam, niye beni hamama

götürüyorsunuz? - Abdestini bozdurmak için! Mahkum, jandarmanın

alayından bir şey anlamıyordu. Sustu. O susunca, jandarma sormaya

başladı: - Ulan senin kabahatin neydi? Mahkum, yarasına

dokunulmuş bir adam gibi haykırdı: - Namus, bre ağam, namus,

namus, namus! Yerinden kalkıyor, çırpınıyordu. Bu namus heyecanı

jandarmanın canını sıktı: - Ulan, Çingene'de namus olur mu? dedi.

- Neye olmasın ağam, Çingene insan değil mi? - Karını başkasıyla

mı yakaladın? - Hayır. - Kızını mı yakaladın? - Hayır. - Öyleyse

niçin "namus, namus" diye bağırıp yırtınırsın. Ne oldu ki

bakayım?.. Mahkum Çingene, felaketini hatırladı.