Pagina 388 de 525

Velen vluchtten in wanhoop naar wildernissen, waarin men haast

niet doordringen kon, of naar bergspelonken. Maar ook daar werden

zij door de bloedhonden nagespeurd, en vonden zij er een

ellendigen dood. Ouders zagen hun kroost van gebrek wegkwijnen,

of door die wilde beesten verscheuren. De onderdanen van

Guacanagari hadden geen beter lot dan de anderen. Zijn

landgenooten haatten hem, omdat hij weigerde zich met hen tegen

de verafschuwde Spanjaarden te vereenigen. Alle opperhoofden

spraken er schande van, en met hun verachting beladen, en verarmd

door de afpersingen van de Spanjaarden, trachtte hij zich in een

wilde en onvruchtbare streek te verbergen, waar hij in

vergetelheid en armoede stierf, door niemand beklaagd.