Pagina 13 de 23

Ortasında geniş bir kılıç yarasının izi parlayan yüksek alnı...al

yanakları...yeni tıraşlı beyaz, kalın boynu...biraz büyücek, eğri

burnu...ince sarığı...tıpkı Şehname sahifelerinde görülen eski

kahramanların resimlerine benziyordu. Evet, bu, alnında yarası

görülen kılıcın yere düşüremediği canlı bir kahramandı. İnsaflı

sadrazam, vicdanının ruhuna akseden sesini, gururunun karanlığı

ile boğmadı. "Tam bizim aradığımız adam işte..." dedi. Bu kadar

pervasız bir adam devletine, milletine yapılacak hakareti de

çekemez, ölümden korkarak, göreceği hakaretlere eyvallah

diyemezdi. Kavuğunu hafifçe salladı: - Seni Tebriz'e elçi

göndereceğiz. Muhsin Çelebi sordu: - Katınızda bu kadar

nişancılar, kâtipler, hocalar var. Niçin onlardan

intihâb etmiyorsunuz? - Sen, Şah İsmail denen habisin kim

olduğunu biliyor musun? - Biliyorum. - Devletini seviyor musun? -

Seviyorum. Hakim sadrazam doğruldu. Arkasına dayandı: - Pekala

öyleyse, dedi, bu habis "elçiye zeval yok" kaidesini kabul etmez.