Pagina 9 de 23

Muhsin Çelebi, çekinmeden, sıkılmadan, ezilip büzülmeden, gayet

tabii bir hareketle kendine gösterilen şilteye oturdu. Sadrazam

hala ellerinde tuttuğu kıvrık kağıtlara bakarak içinden: "Ne

biçim adam? Acaba deli mi?" diyordu. Halbuki... Hayır. Bu çelebi

gayet akıllı bir insandı! Merde, namerde muhtaç olmayacak kadar

bir serveti vardı. Çamlıca ormanının arkasındaki büyük mandıra

ile büyük çiftliğini işletir, namusuyla yaşar, kimseye eyvallah

etmezdi. Fukaraya, zayıflara, gariplere bakar; sofrasında hiç

misafir eksik olmazdı. Dindardı. Ama mutaassıp değildi. Din,

millet, padişah aşkını kalbinde duyanlardandı. Devletinin

büyüklüğünü, kudsiliğini anlardı. Yegane mefkureülkü si:

"Allah'tan başka kimseye secde etmemek, kula kul olmamak"tı...

İlmi, kemali herkesçe malumdu. İbn-i Kemal ondan bahsederken

"Beni okutur!" derdi. Şairdi. Lakin ömründe daha bir kaside

yazmamıştı. Hatta böyle methiyeleri okumazdı bile... Yaşı kırkı

geçiyordu. Önünde açılan ikbal yollarından daha hiçbirine

sapmamıştı.