Страница 399 из 525

Dag aan dag zette men de reis onder begunstiging van den wind

voort, tot zij op een plaats kwamen, waar zij de zon boven zich

hadden. Hier heerschte een volkomen windstilte. De zee was

spiegelglad en de schepen lagen stil. De lucht was snikheet, en

de brandende zon deed het pek smelten, blakerde het dek, en deed

de naden van de schepen uit elkander gaan. Op het dek kon men het

in de zon niet uithouden, en onder het dek was de hitte

verstikkend, en aan die van een oven gelijk. Alle krachten scheen

men te verhezen, en de bijgeloovige matrozen werden met schrik

vervuld bij de gedachte, dat zij in streken zouden komen, waarvan

de fabel vertelde, dat er een vulkanische hitte heerschte, waarin

geen mensch leven kon. De schepen werden zoo erg lek, dat het

noodig geacht werd zoo spoedig mogelijk de een of andere haven

binnen te loopen.