Страница 4 из 9

Karısını, işte bu, senesi bir büyük günle bir büyük geceden

ibaret olan başka cihandan almıştı. Gemisi altın, gümüş, inci,

elmas, esir dolu vatana dönerken, kenarsız denizin ortasında

evlenmiş, oğlu Turgut, Çanakkale'yi geçerken doğmuştu. Şimdi

kırkbeş yaşında olmalıydı. Acaba yaşıyor muydu? Hayalini

unuttuğu, karlardan beyaz karısı acaba hala sağ mıydı? Kırk

senedir, yalnız taht şehrinin, İstanbul'un minareleri ufku,

hayalinden hiç silinmemişti. "Bir gemim olsa gözümü kapar,

Kabataş'ın önüne demir atarım" diye düşünürdü. Altmış yaşını

geçtikten sonra efendisi, onu sözde azad etti. Bu azadetmek

değil; sokağa, açlığa, perişanlığa atmaktı. İhtiyar esir, bu

viran bağın içndeki harap kulübeyi buldu. İçine girdi. Kimse bir

şey demedi. Ara sıra kasabaya iniyor, ihtiyarlığına acıyanların

verdiği ekmek parçalarını toplayıp dönüyordu. On senes daha

geçti. Artık hiç kuvveti kalmamıştı. Hem bağ sahibi de artık

kendisini istemiyordu. Nereye gidecekti?