Страница 507 из 525

Columbus gaf den koning een uitgebreid en nauwkeurig verhaal van

zijn laatste reis. Maar geen vroolijken lach, geen traan van

deernis kon het meegedeelde afdwingen. De koning was mild met

vriendelijke woorden, maar karig, tot wreedheid toe, waar het

aankwam op stoffelijke erkenning van de verdiensten of de

behoeften van den levensmoeden admiraal. [8]

Droeve maanden van uitgestelde hoop en bittere teleurstellingen

vloden voorbij. De laatste zandkorrels uit het uurglas van het

leven begonnen te vloeien. Zijn geest werd minder en door een

hevige aanval van de jicht, werd de admiraal opnieuw aan zijn bed

gekluisterd. Ter wille van zijn bloedverwanten was hij er

bijzonder op gesteld, dat zijn waardigheden erkend, zijn eigendom

beschermd zou worden en dat zij, die hij liefhad, voor gebrek

bewaard mochten blijven. Toch was hij er veel meer op uit, zijn

kinderen een eervollen naam na te laten dan zijn geldelijke

verliezen te herstellen. Van zijn sterfbed schreef hij den koning

nog, en verzocht dat zijn zoon Diego tot onderkoning benoemd

mocht worden, van welke waardigheid hij zelf zoo onrechtvaardig

ontzet was geworden.