Sayfa 596 / 887

Hy zag den afgrond links, waar de aarde zoo geel is, waar eens

een jonge buffel verzonk in de diepte: daar hadden de dorpelingen

zich verzameld om het dier te redden--want het is geen geringe

zaak een jongen buffel te verliezen--en ze hadden zich

neergelaten aan sterke rottan-koorden. Adinda's vader was de

moedigste geweest ... O, hoe zy in de handen klapte, Adinda!

En daarginds, aan de andere zyde, waar 't kokosboschje wuift over

de hutten van het dorp, daar ergens was Si-Oenah uit een boom

gevallen, en gestorven. Hoe schreide zyn moeder: "omdat Si-Oenah

nog zoo klein was" jammerde zy ... alsof ze minder bedroefd zou

geweest zyn als Si-Oenah grooter geweest ware. Maar klein was hy,

dat is waar, want hy was kleiner en zwakker nog dan Adinda ...

Niemand betrad het wegje dat van Badoer leidde naar den boom.

Straks zou ze komen: o, zeker.. 't was nog zoo vroeg!