Sayfa 671 / 887

--'t Was in den Haag, toen Max ziek was en we zoo geschrokken

waren omdat de dokter zei dat hy een zoo ongewoon gevormd hoofd

had, en dat er zooveel zorg vereischt werd om aandrang naar de

hersenen te voorkomen, juist in die dagen was je bezig aan die

strook.

Tine stond op, en kuste den kleine.

--Ik heb haar buik, ik heb haar buik! riep 't kind vroolyk, en de

rooie mevrouw was kompleet.

--Wie hoort daar een tontong slaan? vroeg de moeder.[175]

--Ik, zei kleine Max.

--En wat beduidt dat?

--Bedtyd! Maar ... ik heb nog niet gegeten.

--Eerst kryg je eten, dat spreekt vanzelf.

En ze stond op, en gaf hem zyn eenvoudig maal dat ze uit een goed

gesloten kast in haar kamer scheen gehaald te hebben, want men

had het knippen van vele sloten gehoord.

--Wat geef je 'm daar? vroeg Havelaar.

--O wees gerust, Max: 't is beschuit uit een blik van Batavia! En

ook de suiker is altyd achter slot geweest.

Havelaars gedachten keerden terug naar 't punt waarop ze waren

afgebroken.