Sayfa 27 / 36

Raçof ve arkadaşları Magda'nın yalvarmasını seyrediyor ve

gülüşüyorlardı. Baba İstoyan tamamıyla aptallaşmıştı. Sanki hiç

lafları işitmiyor, manalarını anlamıyordu. Hasis köylü için

ölmek, bu parayı vermekten daha çok ehvendi. Magda yalvarıyordu.

Birden Baba İstoyan başını kaldırdı. Raçof'a dedi ki: - Kaptan,

bari yüz lirasını bir ev almak için bana bırak. Âhir

vaktimda açıkta kalmayayım. Raçof reddetti: - Hayır, yüz lirasını

bırakmam. Oğlun genç, çalışır. Seni besler. Haydi getir diyorum.

Vakit geçiyor. İhtiyar tereddüt ediyor, Magda yalvarıyordu. Raçof

bir işaret etti. Kısa boylu esmer, tüfeği aldı. Dipçikle

ihtiyarın sırtına dehşetli bir darbe indirdi. Raçof ayağa kalktı.

Şiddetle sordu: - Haydi, Baba İstoyan, dayağa başlayacağız.

Ayaklarını ateşe sokacağız. Vakit geçiyor. Paraları getirecek

misin? Magda gözyaşları içinde çırpınıyor ve ihtiyara

sarılıyordu. İhtiyar hiçbir şey söylemedi. Başını salladı.

Yattığı odanın kapısına gitti. İçeri girdi.