Sayfa 30 / 36

Haydutlar bu güzel kadının bu kan içinde ağlamasına bakarak sanki

mahzuz oluyorlardı. Hepsi susuyorlardı. İhtiyar saat bu

tecavüzden ve i'tisafhaksızlık tan müteessir olmuş gibi yine

tik-taklarını işittiriyor, rüzgarın gürültüsüne horoz sedaları

karışıyordu. Raçof sözde acıdı: - Ağlama Magda, dedi. Şimdi

Boris'in gelir. Orasını öper. Acısı kalmaz. Haydi ben mandolin

çalayım, bize biraz rakset... Ve ocağın yanından mandolini alarak

bir polka çalmaya başladı. Magda ağlıyor: - Ben oynamak bilmem

kaptan! Diyordu. Raçof kalktı. Magda'nın yanına gitti. Kulağına

müessir ve vahşi bir sesle: - Eğer oynamaz, neşemizi kırarsan,

Boris'i göremezsin, gider keseriz... Magda'nın bütün vücudu

sarsıldı. Gözlerinin yaşı dindi. Ve mütevekkil bir sesle: -

Oynayayım, ah Boris... Dedi. Raçof oturdu. Mandolini çalmaya

başladı. Diğer iki haydut, durmadan içiyorlar ve gülerek

Magda'nın oynayışını seyrediyorlardı. Yanağından akan kan beyaz

boynuna gidiyor, ona tekrar hayata gelmiş bir şehit manzarası

veriyordu.