Sayfa 6 / 6

Aşçı, işçi, artık eve ne kadar adam aldıysa, hepsi arsız, hırsız,

yüzsüz, namussuz çıkıyordu. Tam iki sene bir adamakıllısına

rastgelmedi. Malı mülkü varken, hiçbir sıkıntısı yokken, bu

hizmetçi üzüntüsünden zayıflıyor, sararıp soluyordu. Baktı

olmayacak! Yine yüksek ökçeli iskarpinlerini giydi.

Hizmetçilerinin hırsızlıklarını, uğursuzluklarını,

namussuzluklarını göremez oldu.

Benzine kan geldi. Vakıa yine, başı dönmeye başladı. Fakat sesi

işitilmeyen ökçesiz terlik giydireceğini düşünerek doktora

kendini göstermiyor: - Hiç olmazsa şimdi yüreğim rahat ya,

diyordu.

Kategori:Ömer Seyfettin hikayeleri