Sayfa 491 / 887

Dikwyls ook, als hy ontevreden was over eigen arbeid of pas

ontvangen verdrietig bericht, sprong hy op en zeide iets

onvriendelyks tot haar ... die toch geen schuld had aan zyn

ontevredenheid! Maar dit hoorde zy gaarne omdat het een bewys te

meer was hoe Max haar verwarde met zichzelf. En nooit ook was er

spraak van berouw over zoodanige schynbare hardheid, of van

vergiffenis aan de andere zyde. Dit zou hun geweest zyn, als

hadde iemand vergeving gevraagd aan zichzelf, omdat hy in wrevel

zich had geslagen voor zyn eigen hoofd.

Zy kende hem dan ook zoo goed, dat ze juist wist wanneer ze daar

moest zyn om hem een oogenblik verpoozing te verschaffen ...

juist, wanneer hy behoefte had aan haren raad, en niet minder

juist, wanneer ze hem alleen moest laten.

In die kamer zat Havelaar op zekeren morgen toen de kontroleur by

hem binnentrad, met een zoo-even ontvangen brief in de hand.

--Dat is een moeielyke zaak, m'nheer Havelaar, zeide hy onder 't

binnentreden. Zeer moeielyk!