Sayfa 10 / 16

Mustafa Mıstık, Arabaya kıstık, Üç mum yaktık, Seyrine baktık!

Diye bağrışırlar, ellerini yumruk yaparak(-arak, zarf fiil)ona

karşı dururlardı. Mıstık hiç kızmazdı. Gülerdi. Biz de, bazen bu

beyitleri bağırarak(-arak, zarf fiil)tekrarlar, eğlenirdik.

Bu iki minimini beyit, benim hayalime bile tesir etmişti.

Rüyamda, birçok arsız kızın onu büyük bir muhacir arabasına

sıkıştırarak(-arak, zarf fiil),etrafına üç mum yakarak(-arak ,

zarf fiil)seyrine baktıklarını görürdüm. Niçin Mıstık öyle uslu

dururdu. Niçin birden fırlayıp(-ıp, zarf fiil)bu kızlara birkaç

tokat atmaz(-maz, sıfat fiil), sıkıştığı() katran kokulu arabadan

kurtulmazdı? Hepimizden kuvvetli o idi. Sanki adı gibi her tarafı

yuvarlaktı; başı, kolları, bacakları, vücudu... Hatta elleri...

Bütün çocukları güreşte yenerdi... Yazın, her Cuma sabahı, büyük

bir deste söğüt dalı getirirdi. Bu dallardan kendimize atlar

yapar, cirit oynar(-ar, sıfat fiil), yarışa çıkardık. Yarışta da

hepimizi geçerdi. Onu hiçbirimiz tutamazdık. İşte yine böyle bir

Cuma günü, Mıstık söğüt dallarıyla geldi. Ben en uzununu kendime

ayırdım. Öbürlerini çocuklara dağıttım. Bir çakı ile bu dalların

ucunu keser(-er, sıfat fiil), kabuklarından iki kulak, bir burun

çıkartır, tıpkı bir at başına benzetirdik.