Sayfa 7 / 16

O vakit Büyük Hoca, "Niçin yalan söylüyor, bu zavallıya iftira

ediyorsun?" diye kulağıma yapıştı. Yüzünü buruşturarak(-arak,zarf

fiil )darıldı...

����

Ağladım. Ağladım. Çünkü yalan söylemiyordum. Evet, musluğu

koparırken(-ken, zarf fiil)gözümle görmüştüm. Akşam azadında

dayağı yiyen(-en, sıfat fiil)çocuğu tuttum: - Niçin beni yalancı

çıkardın? dedim. Musluğu sen koparmamıştın... - Ben koparmıştım.

- Hayır, sen koparmamıştın. Öbür çocuğun kopardığını() ben

gözümle gördüm. Israr edemedi. Yüzüme baktı. Bir an öyle durdu.

Eğer hocaya söylemeyeceğime() yemin edersem, saklamayacaktı.

Anlatacaktı. Ben hemen yemin ettim. Merak ediyordum: - Musluğu

Ali koparmıştı, dedi, ben de biliyordum. Ama o çok zayıf, hem

hastadır. Görüyorsun, falakaya dayanamaz. Belki ölür(-ür, sıfat

fiil), daha yataktan yeni kalktı. - Ama sen niçin onun yerine

dayak yedin? - Niçin olacak. Biz onunla and içmişiz. O bugün

hasta, ben iyi, kuvvetliyim. Onu kurtardım işte. Pek güzel

anlamadım. Tekrar sordum: - And ne? - Bilmiyor musun? -

Bilmiyorum! O vakit güldü, benden uzaklaşarak(-arak,zarf fiil)

cevap verdi: - Biz birbirimizin kanlarını içeriz. Buna "and

içmek" derler.