Sayfa 14 / 20

Nefesi tutuldu. Şaşırdı. Bu başsız vücut uçar gibi koşuyordu.

Kendi kellesini götüren zırhlı şövalyeye yetişti. Eliyle öyle bir

vuruş vurdu ki...Lain hemen yüksek atından tepesi üstü

yuvarlandı. Götürmek istediği baş elinden yere düştü. Deli

Mehmed'in başsız vücudu canlıymış gibi eğildi. Yerden kendi kesik

başını aldı. Hemen oracığa, yorgun bir kahraman gibi, uzanıverdi.

Bunu Kuru Kadı'dan başka kimse görmemişti! Herkes kaçan düşmanı

kovalıyordu. Yalnız Deli Hüsrev: - Yüzün ak olsun, ey

celâsınyiğit! diye bağırdı. Sonra Kuru Kadı'ya doğru

koşarak sordu: - Nasıl, gördün mü bu civanı? - ..... - Görmedin

mi? - ..... Kuru Kadı sesini çıkaramadı. Gördüğü harika onu

dondurdu. Olduğu yerde öyle dimdik kaldı.Grijgal Kadısı, meşhur

destanında gördüğü bu bersamı (hallucination) yazarken yalan

söylemediğine şöyle yemin eder:Değilim Hak bilür bu sözden

kezzâbBi-hakkı Mustafâ ve âl-i ashâb

Sanki ölmüştü. Deli Hüsrev onu hızla sarstı. - Ne durursun be,

can!