Sayfa 11 / 36

Dudaklarından öpmeye başladı: - Görüyorsun ki, burada her

dakikamız elem, matem, ıstırap içinde geçiyor. Bir dakika

kalbimiz rahat değil. Ufak bir gürültü bizi korkutuyor. Mesela

işte seni o kadar severken, sana o kadar perestiş ederken

dehşetle memlû dimağımda aşkım için müsterih bir yer

kalmıyor. Dudaklarının lezzetini tamamıyla duymuyorum. Hayalimde

o kadar çirkin ve kanlı levhalar var ki... Hâsılı burada,

daima meçhul bir tehlike karşısında tedehhüş etmiş biçare,

idraksiz, şuursuz vahşi hayvanlar gibiyiz. Ocağın odunları

yıkılmış, alevler sönmüştü. Yalnız ocağın üstünde küçük lamba

sarı bir ziya neşrediyordu. Boris'le Magda yine birbirlerine

bütün kuvvetleriyle sarıldılar. Öpüştüler.