Sayfa 32 / 36

Kulağına bir şey fısıldadılar. Raçof: - Olur ama, vakit geçti!

Sabah oluyor! Geç kaldık! Dedi ve derin, behimihayvanî,

muharrik bir hırsla güzel kadına baktı ve: - Ah, vakit

olsaydı!... Diye müteessif oldu. Kalktılar. Tüfeklerini

omuzlarına geçirdiler. Sarhoştular. Adımları birbirine

karışıyordu. Raçof: - Allahaısmarladık, Baba İstoyan! Dedi.

İhtiyar köylü sanki ölmüştü. Hiç cevap vermedi. Magda tekrar

haydudun ayaklarına kapandı: - Aman kaptan, Boris'i gönder. İşte

her şeyimizi aldınız. Eğer o gelmezse açlıktan ve ümitsizlikten

ölürüz. Bize acı. Bize merhamet et... Raçof güldü: - Mutlaka

gelecek, mutlaka... Daha çabuk gelmesini istiyorsan, şu kanlı

yanağından bir buse ver... Magda hırsla geri çekildi. Haydut

tekrar kadını tuttu. Zorla kanlı yanağını öptü. Yaladı. Dışarı

çıkıyorlardı. Kısa boylu esmer, beraber getirdikleri siyah beze

sarılı şeyi hatırladı. - Kaptan, dedi, bombayı ne yapacağız?

Raçof bir an düşündü. Geri döndü: - Magda, bana bak! Dedi.