Sayfa 1 / 9

Akdeniz'in, esatir yuvası nihayetsiz ufuklarına bakan küçük tepe,

mini mini bir çiçek ormanı gibiydi. İnce uzun dallı badem

ağaçlarının alaca gölgeleri sahile inen keçi yoluna düşüyor,

ilkbaharın tatlı rüzgarlarıyla sarhoş olan martılar, çılgın

naralarıyla havayı çınlatıyorlardı. Badem bahçesinin yanı geniş

bir bağdı. Beyaz taşlardan yapılmış kısa bir duvarın ötesindeki

zeytinlik, ta vadiye kadar iniyordu. Bağın ortasındaki viran

kulübenin kapısız medhalinden bir ihtiyar çıktı. Saçı sakalı

bembeyazdı. Kamburunu düzeltmek istiyormuş gibi gerindi. Elleri,

ayakları titriyordu. Gök kadar boş, gök kadar sakin duran denize

baktı, baktı. - Hayırdır inşallah! dedi. Duvarın dibindeki taş

yığınlarına çöktü. Başını ellerinin arasına aldı. Sırtında yırtık

bir çuval vardı. Çıplak ayakları topraktan yoğurulmuş

sanılacaktı. Zayıf kolları kirli tunç rengindeydi. Tekrar başını

kaldırdı. Gökle denizin birleştiği dumandan çizgiye dikkatle

baktı. Fakat görünürde bir şey yoktu.

����