Sayfa 3 / 23

Bu elçi, yedi sene sonra takdirin "Yavuz" namındaki yaman

sillesiyle her gururunun, her cinayetinin cezasını bir anda gören

İsmail-i Safevi'ye gönderilecekti! Şehzadeliğini ata binmekten,

cirit oynamaktan, silah kullanmaktan ziyade, kitapla geçiren

Bayezid-i Veli'nin tabiatı son derece halimdi. Yalnız şiiri,

hikmeti, tassavvufu sever; muharebeden, mücadeleden nefret

ederdi. Vezirler, sevgili padişahlarının sükununu bozmamayı en

büyük vazifeleri sanırlardı. Bununla beraber hudutlarda yine

kavganın arkası alınamıyordu. Bosna, Eflak, Karaman, Belgrad,

Transilvanya, Hırvatistan, Venedik seferleri birbirini takip

ediyor; Modon, Koron, Zonkiyo, Santamavro fetholunuyordu. Sanki

İstanbul Fatihi'nin azmiyle dehası -tahta geçer geçmez babasının

heykelini "gölgesi yere düşüyor" diye kırdırıp sevaba girmeye

kalkan- zahitdindar halefinin zamanında da sönmüyor; sönmez bir

alev, ezeli bir ruh gibi yaşıyordu. Rahat istendikçe, gaileder,

sııntılı iş gaile üstüne çıkıyordu. Hele şark...