第568页 / 共887页

... toen deze buffel geslacht was, telde Saidjah twaalf jaar, en

Adinda weefde sarongs, en batikte die met puntige kapala. Ze had

reeds gedachten te brengen in den loop van haar verfschuitje, en

ze teekende droefheid op haar weefsel, want ze had Saidjah zeer

treurig gezien.

En ook Saidjah's vader was bedroefd, doch zyn moeder het meest.

Deze toch had de wonde genezen aan den hals van het trouwe dier

dat haar kind ongedeerd had thuis-gebracht, nadat zy op de mare

van Adinda's broertjes gemeend had dat het was weggevoerd door

den tyger. Ze had die wond zoo dikwyls bezien met de gedachte hoe

diep de klauw die zoo ver indrong in de ruwe vezelen van den

buffel, zou voortgedreven zyn in 't weeke lyf van haar kind, en

telkens als ze versche geneeskruiden had gelegd op de wonde,

streelde zy den buffel en sprak hem eenige vriendelyke woorden

toe, dat het goede trouwe dier toch weten zou hoe dankbaar een

moeder is! Ze hoopte later dat de buffel haar toch mocht verstaan

hebben, want dan had hy ook haar schreien begrepen toen hy werd

weggevoerd om geslacht te worden, en hy had geweten dat het niet

Saidjah's moeder was, die hem slachten liet.