第605页 / 共887页

Vanhier waren zy noordwaarts gestevend tot ze Tanahitam voor zich

zagen, dat de europesche zeelieden Prinsen-eiland noemen. Zy

waren dat eiland omgezeild aan de oostzyde, en hadden toen

aangehouden op de Keizersbaai, zich richtende op den hoogen piek

in de Lampongs. Zoo althans was de weg dien men elkander

fluisterend voorzei in 't Lebaksche, wanneer er gesproken werd

over officieelen buffelroof en onbetaalde landrenten.

Maar de verbysterde Saidjah verstond niet duidelyk wat men hem

zeide. Zelfs begreep hy niet goed het bericht van den dood zyn

vaders. Er was een gegons in zyn ooren als had men op een gong

geslagen in zyn hoofd. Hy voelde hoe 't bloed met schokken werd

gewrongen door de aderen aan zyn slapen, die dreigden te bezwyken

onder den druk van zoo zware uitzetting. Hy sprak niet, en

staarde met verdoofden blik rond zonder te zien wat om en by hem

was, en berstte eindelyk uit in akelig gelach.