第1页 / 共22页

Dar kapısından başka aydınlık girecek hiçbir yeri olmayan

dükkanında, tek başına, gece gündüz kıvılcımlar saçarak çalışan

Koca Ali, tıpkı kafese konmuş terbiyeli bir arslanı andırıyordu.

Uzun boylu, iri pençeli, kalın bazulu, geniş omuzlu bir

pehlivandı. On senedir bu karanlık in içinde ham demirden dövdüğü

kılıç namluları bütün Anadolu'da, bütün Rumeli'de, serhat

boylarında büyük bir nam kazanmıştı. Hatta İstanbul'da bile

yeniçeriler, satın alacakları kamaların, saldırmaların,

yatağanların üstünde "Amel-i Ali Usta" damgasını arıyorlardı. O,

çeliğe "çifte su" vermesini biliyordu. Uzun kılıçlar değil,

yaptığı kısacık bıçaklar bile iki kat olur, yine kırılmazdı.

"Çifte su vermek", sanatının, yalnız ona özgü bir sırrı idi.

Yanına çırak almaz, kimseyle çok konuşmaz, dükkanından dışarı

çıkmaz, habire uğraşırdı. Bekardı. Hısımı, akrabası yoktu.

Memleketin yabancısıydı. Kılıçtan, demirden, çelikten, ateşten

başka laf bilmez, pazarlığa girişmez, müşterileri ne verirse

alırdı.