صفحة 18 من 22

Hatta evinin bahçesindeki lağım kuyusunu bile ona ayıklattı.

Koca Ali sade suya bulgur çorbasıyla bu kadar zahmetlere yıllarca

göğüs gerebilecekti. Fakat Hacı Kasap'ın ikide bir: - Ulan

Ali!... Kolunun diyetini ben verdim. Yoksa çolak kalacaktın!...

Diye yaptığı iyiliği tekrarlamasını çekemiyordu. Bir gün, iki

gün, üç gün dişini sıktı. Durmadan çalıştı. Gece uyumadı. Gündüz

koştu. Efendisinin karşısında elpençe divan durdu. Yine: -

Kolunun diyetini ben verdim. - ... - Şimdi çolak kalacaktın,

ha... - ... - Benim sayemde kolun var. - ... Hacı Kasap, adeta bu

sözleri "aferin" tarzında diline pelesenk etmişti. Her emrinin

icrasından sonra kır sakallı, çirkin, sıska suratını ekşiterek,

mavi çukur gözleriyle onu tepeden tırnağa kadar süzer, "Aklında

tut, benim esirimsin!" der gibi verdiği diyeti hatırlatırdı. Koca

Ali susar, kalbinin yırtıldığını, göğsüne sıcak sıcak bir şeyler

yayıldığını, kilitlenen çenelerinin çatırdadığını, şakaklarının

attığını duyardı.