صفحة 15 من 36

Boris, Magda'ya: - Lambayı yak! dedi. Oda aydınlandıktan sonra

birbirlerinin yüzlerine baktılar. Boris sordu: - Acaba babamı ne

yapacak? - Bilmem, şimdi anlarız. Ve Magda birden kapıya yürüdü.

Açtı. Karanlık rüzgarla beraber genç bir kız içeri girdi. Üşümüş

ve yanakları kıpkırmızı olmuştu. Ellerini futasının altına

sokmuştu. Göğsü içeri çekik, bacakları içeri dönük, biraz

kamburdu. Magda, bir sene ders okuttuğu bu budala kızı

isticvabsorguya çekme a başladı: - Baba İstoyan'ı ne yapacaksın?

Melina bir cevap vermedi. Evvela: - Dobra veçer!(Bulgarca)iyi

geceler Dedi. Sonra alık alık etrafına bakındı: - Ben bir şey

yapmayacağım! - Ey öyleyse ne arıyorsun? - Ben aramıyorum. - Kim

arıyor? - Komitalar... Magda birden sapsarı kesildi. Düşmemek

için duvara dayandı. Elini kalbinin üstüne koydu: - Komitalar mı?

Melina gitmek isteyerek: - Bilmem, işte silahlı adamlar... Dedi.

Magda duyulmaz ve ümitsiz bir sesle yine sordu: - Bizim köyden

mi? Budala kız izah etti: - Hayır.