Seite 209 von 887

Maar zuinigheid viel Havelaar moeielyk. Hy voor zichzelf kon zich

tot het strikt-noodige bepalen. Ja, zonder de minste inspanning

kon hy binnen de grens daarvan blyven, doch waar anderen hulp

behoefden, was hem 't helpen, het geven, een ware hartstocht.

Hyzelf zag dit zwak in, beredeneerde met al 't gezond verstand

dat hem gegeven was, hoe onrecht hy deed, iemand te ondersteunen,

waar hyzelf meer aanspraak zou gehad hebben op zyn eigen hulp ...

gevoelde dit onrecht nog levendiger, wanneer ook "zyn Tine" en

Max, die hy beiden zoo lief had, te lyden hadden onder de

gevolgen zyner vrygevigheid ... hy verweet zich zyn

goedhartigheid als zwakte, als ydelheid, als zucht om voor een

verkleeden prins doortegaan ... hy beloofde zich beterschap, en

toch ... telkens als deze of gene zich aan hem wist voortedoen

als 't slachtoffer van tegenspoed, vergat hy alles om te helpen.

En dit in-weerwil der bittere ondervinding van de gevolgen dezer

door overdryving tot fout geworden deugd.