Seite 592 von 887

Maar hy beklaagde zich ten-onrechte. Want nog was de zon niet

opgegaan, nog had het oog van den dag geen blik geworpen op de

vlakte. Wel verbleekten de sterren daar omhoog, beschaamd dat er

spoedig een eind komen zou aan haar heerschappy ... wel vloeiden

er vreemde kleuren over de toppen der bergen, die donkerder

schenen naarmate ze scherper afstaken op lichteren grond ... wel

vloog er hier-en-daar door de wolken in het oosten iets

gloeiends--pylen van goud en van vuur die heen-en-weer werden

geschoten, evenwydig aan de kim--maar ze verdwenen weer en

schenen neertevallen achter de ondoordringbare gordyn die nog

altyd den dag bleef verbergen voor de oogen van Saidjah.

Toch werd het allengs lichter en lichter om hem heen. Hy zag

reeds het landschap, en reeds kon hy de kuif onderscheiden van

het klappa-boschje waarin Badoer verscholen ligt ... daar sliep

Adinda.